Historisch Geograaf

De structuren en patronen die het landschap zijn huidige vorm geven zijn in het verleden veelal door de mens geschapen, zeker in het dichtbevolkte Nederland. Een kernactiviteit van Coronael is het onderzoek naar die origines van het huidige cultuurlandschap. Door de bestudering van historische teksten en historisch kaartmateriaal kan een beeld geschetst worden van hoe landschappen er vroeger uitzagen. De gelaagdheid van het landschap, en de verhalen erachter, worden op deze manier bloot gelegd. De focus van Coronael heeft vanouds gelegen op het in kaart brengen en inventariseren van landweren, dat wil zeggen, de verdedigingslinies die in de late middeleeuwen in Nederland en grote delen van Duitsland zijn aangelegd. Voor velen onbekend zijn zij stille getuigen van een belangrijk tijdperk uit onze geschiedenis, net als de vroegere Romeinse Limes en de latere Hollandse Waterlinies.

De aandacht voor het cultureel en landschappelijk erfgoed is aan een gestage opmars bezig. Zo heeft het Europese verdrag van Malta van 1992 tot doelstelling om het cultureel erfgoed dat zich in de bodem bevind te beschermen. Sinds 2010 is op rijksniveau in het Besluit Ruimtelijke Ordening opgenomen dat de gemeenten bij het maken van hun bestemmingsplannen rekening moeten houden met de aanwezige cultuurhistorische waarden. In het publieke veld is deze vernieuwde aandacht terug te vinden in de merkbare wil om cultureel en landschappelijk erfgoed in situ te behouden. Dit uit zich vaak door ontsluiting van monumenten voor recreatie en/of aan de hand van een nieuwe functie invulling.

In tegenstelling tot bijvoorbeeld monumentale panden is het voor historisch belangrijke landschappen of landschapselementen in de praktijk niet eenvoudig om tot exacte locaties te komen. Hierdoor is het relatief moeilijk om er in een gemeentelijk planproces rekening mee te houden. Het inschakelen van een historisch geograaf zoals Coronael biedt hier de oplossing voor. Daarnaast is Historische Geografie een waardevol onderzoeksmiddel om de archeologie bij te staan. Door het bestuderen van de oude landschappen kan men aandachtsgebieden definiëren waar er wel en geen prospectie moet worden toegepast en zo beter sturing geven aan het veldwerk.